Profilaktykę poekspozycyjną przeciw tężcowi stosuje się po zranieniu u osoby narażonej na zakażenie tężcem. Postępowanie zależy od ryzyka zakażenia związanego z raną oraz od historii szczepień pacjenta.

Dla osób zranionych, narażonych na zakażenie tężcem, szczególnie jeśli są nieszczepione, szczepione niekompletnie, nie znają swojej historii szczepień albo od ostatniej dawki szczepienia minęło ponad 5–10 lat.

1. Pacjent nieszczepiony, niekompletnie szczepiony lub z niepewną historią szczepień

Przy niskim ryzyku zakażenia podaje się szczepionkę tężcowo-błoniczą albo tężcową i kontynuuje kolejne dawki według schematu
0, 1 i 6 miesięcy.
Przy wysokim ryzyku zakażenia dodatkowo podaje się
swoistą immunoglobulinę przeciw tężcowi.

2. Pacjent szczepiony, u którego ostatnia dawka była podana ponad 10 lat temu

Przy niskim ryzyku zakażenia należy podać jedną dawkę przypominającą szczepionki.
Przy wysokim ryzyku zakażenia dodatkowo stosuje się immunoglobulinę przeciw tężcowi.

3. Pacjent szczepiony, u którego ostatnia dawka była podana 5-10 lat temu

Należy podać jedną dawkę przypominającą, niezależnie ryzyka zakażenia.

4. Pacjent szczepiony, u którego ostatnia dawka była podana mniej niż 5 lat temu

Profilaktyka zwykle nie jest wymagana. Przy szczególnie wysokim ryzyku zakażenia można rozważyć jedną dawkę przypominającą.