Po bliskim kontakcie z osobą chorą, najlepiej do 72 godzin, najpóźniej do 5 dni od ostatniego kontaktu.

Dla osób po bliskim kontakcie z chorym na ospę wietrzną, które nie chorowały wcześniej na ospę wietrzną i/lub półpasiec, nie mają udokumentowanego szczepienia przeciw ospie wietrznej albo nie posiadają laboratoryjnego potwierdzenia obecności swoistych przeciwciał. Szczepienie przeciw ospie wietrznej jest szczególnie zalecane pacjentom z rozległymi chorobami skóry, np. atopowym zapaleniem skóry, a także młodzieży powyżej 12. roku życia, dorosłym oraz osobom z kontaktu rodzinnego, u których przebieg choroby może być cięższy niż w populacji ogólnej. U osób, u których szczepienie jest przeciwwskazane, w szczególności u noworodków, kobiet w ciąży oraz pacjentów z niedoborami odporności, możliwe jest zastosowanie profilaktyki biernej w postaci podania gotowych przeciwciał.

Poekspozycyjnie 1 dawka. U osób wcześniej nieszczepionych zaleca się 2. dawkę po co najmniej 6 tygodniach.